jueves, 25 de agosto de 2011

Todo tiene, también, un principio

En este tiempo, muchas noches en las que no consigo conciliar el sueño me planteé seriamente volver a tener un cuaderno.

Esta misma mañana alguien a quien aprecio cada día más, me animó de alguna manera a volver a escribir.
Llevaba un tiempo dándole vueltas a la idea, a volver a "mi mejor terapia contra todo mal", y casi sin pensarlo me pongo a ello.


Las tres últimas semanas han sido con diferencia, las peores de mi existencia. Nada de lo ocurrido anteriormente en mi vida me había hecho pasar por lo que he pasado estos días. Intenté recordar lo que sentía en determinadas situaciones, moverme apoyada en un bastón, dolor continuo, a veces ni siquiera moverme... Pero no encontré en mi recuerdo nada tan difícil de vivir como lo de estos días.

Ni siquiera resulté, en este Agosto, la montaña rusa que suelo ser. Fui un hundimiento total y absoluto. A ratos, tan y tan al fondo que no atisbaba claridad alguna, ni siquiera en los momentos en que la única persona a la que dejo acompañarme en este raro y difícil paseo, me obligaba a mirar hacia arriba.


Todavía estoy medio inmersa en este "chapoteo" angustioso. En esa ansiedad que te impide respirar, que parece que nunca volverás a llenar tus pulmones de aire completamente. Pero nada que ver ya con lo que he pasado. Darme cuenta y reconocer que no soy tan fuerte como aparento incluso ante mí misma, que estas cosas pasan, también a mí... Creo que es el primer paso y el más grande para poder salir de aquí y seguir adelante.

Soy consciente de que, aunque lo peor ya no está por llegar, queda mucho, muchísimo camino aún. Esto no me pasará como un catarro en unos días, pero tampoco voy a permitir que se convierta en crónico. Los problemas dejarán de ser problemas cuando se le vayan dando soluciones. Y sola no... Porque sola, no puedo.


Durante los meses anteriores pasé por diferentes estados emocionales, que me permitieron ver la vida de manera diferente a como lo hacía antes. Los cambios tan bruscos que me impusieron, me autoimpuse (o a lo mejor me regalaron), hacen que hoy por hoy no pueda volver a ser yo. El "yo" de antes. Nunca, nunca volveré a ser la misma.


Una no se puede plantar en 2.007 de nuevo, con la vida de antes, las mismas personas alrededor, el mismo trabajo, la misma saneada cuenta corriente, las mismas nalgas firmes. La cadera fuerte...
Además es que ahora sé que no quiero la vida de antes con sus pros y sus contras.

Mi enfermedad, mi separación, mi cambio de vida... Todo eso toca recibirlo, aceptarlo, masticarlo...Y lleva un duelo. Y lleva un tiempo. Tiempo en el que nunca pensé en rendirme, ni siquiera cuando venía una peor. Pero tuve que rendirme. No me rindió nadie, yo misma sin saberlo, me desbaraté ahora cuando ya no pude más.


Hoy sé que dentro de mi desestabilidad emocional, de este nublárseme los ojos por el que paso a menudo, esta angustia mía que no se sabe de dónde viene ni hacia dónde va, dentro de todo estoy yo.


Mis prioridades en la vida están claras por fin. Primero mi hijo, a continuación mis padres y a partir de ahí... YO. Contra viento y marea, debe ser la primera vez en que tengo pensado ir haciendo lo que quiero y no me agobio por posibles efectos secundarios ni colaterales. Aunque hoy por hoy me agobia todo. Hasta responder una llamada telefónica.

No me siento egoísta por ello. Necesité un tiempo y lo pedí, gracias por respetarlo lo entiendas o no.


En cuanto pueda, porque ya mismo no es opción todavía, viviré lo que quiera y pueda vivir y en cada momento (dentro de los límites impuestos por el tema laboral, económico, la sociedad, mi cadera y que pertenezco a una familia), haré lo que quiero hacer.

Y hoy, que es tiempo de mudanzas en mi vida y hasta en mi corazón, decidí volver a escribir.


Cuando dije "habrá más Viernes...", lo dije convencida. Sé que no volverá la relación epistolar continuada y rutinaria mantenida a lo largo de años. Sé que no cumpliré con día y hora.


Escribiré cuando me apetezca, cuando tenga algo que contar.
Cuando tenga, como ahora, algo que decir(ME).


Sin más.


9 comentarios:

  1. Olé con dos ovarios.
    Me alegro mucho de esta tu decisión y sé que te será muy positivo. ¿Recuerdas cuántas personas conociste cuando eras también buena?. Seguro que te seguiremos los mismos y muchos más ahora que sigues siéndolo.
    Y me gustan tus prioridades, me gusta que aceptes el jugar a este juego que tiene curvas, subidas, bajadas, pero siempre, siempre, hay una meta, igual que hay una salida. Intentemos ir de casilla en casilla y no de oca en oca, porque siempre, siempre, aunque sea con ayuda del 6 doble, se llega a esa meta.

    Muacs enormes y qué ilu volver a leerte

    ResponderEliminar
  2. Miña nena...a Loira máis raíña que nunca e creo que o comezas a saber, porque eres máis consciente de cal é o teu verdadeiro reino, e porque comeza o TEU reinado...sei que me entendes...Grazas por ser como , pofuchesrque mantés a esencia que te fai diferente cando diferente é moito máis e mellor que especial que oa e as mellores, e grazas por ser como eres hoxe, e como serás mañá...grazas por tamén saber que mutar é evolucionar os teus lindes...Que xa sabes o importante que para certas persoas nos é" que voltes ESCRIBIR, porque o que nos importa" agora " é que escribas por tí e para tí...e nos deixes asomarte a esa fiestra coa que titulas, de raíña...e que sexa só cando nos teñamos ganado o dereito e o momento" de que tí desexes que nos asomemos...Unha aperta de dragón branco"

    ResponderEliminar
  3. Poquito a poco casi imperceptiblemente el aire comienza a entrar en los pulmones,produciendo una sensacion extraña ya...casi ajena...respirar profundamente solo es un lejano recuerdo!!pero ese aire viene para quedarse y es el mismo que nos hara volar!!
    Arriba y adelante!SIEMPRE!!

    ResponderEliminar
  4. ole, ole, ole y ole....
    Qué contento estoooyyyyyyyy...

    ResponderEliminar
  5. Que te voy a decir yo, que tu no sepas!!!!! Que estoy encantada de leerte, y sobre todo, de que hayas decidido escribir. Bienvenida!!!!!!

    ResponderEliminar
  6. ¡Bien Rubia!, aquí quería volver a verte. Sí señora, pisando fuerte. Me encanta leerte, me encanta cómo "vomitas" sentimientos, pensamientos, reflexiones, momentos buenos y un poco menos buenos. Te sigo a partir de ¡ya!, aunque como sabes a veces, no tenga nada que comentar porque me dejas fuera de lugar.
    ¡Un beso muy muy fuerte Marieta!

    ResponderEliminar
  7. Ya lo creo que sigues siendo buena, Marieta! echaba tanto en falta esa forma tuya de decir, de decirnos de decir(TE).
    Reina mora, con tu permiso me vuelvo a quedar, huele muy bien por aquí después de tanta mudanza;)
    MUACKKKK!

    ResponderEliminar
  8. Tú eres la primera prioridad, NenaBuena.
    Sin ti, nada de lo que orbita a tu alrededor tendría sentido: te necesitamos.
    Gracias por escribir de nuevo, gracias por salir adelante, gracias por ser tú.
    Asómate a tu ventana y anúnciale al mundo que estás ahí, que no te has rendido y que no lo vas a hacer nunca, miña reina.
    (Y esto te lo dice un republicano convencido...)

    ResponderEliminar